BİZİM CENNET

Bir kibrit kutusundaki
çöp kadar bile aydınlık saçabilmek için dünyaya;
her parçasıyla bu dünyaya ait olmalı insan.

bir yanı alev alev yanarken özgürlük için
diğer yanı kavrulmalı aşk ile
işte anca böyle gidilir cennete...

tk

imagine

öte kıyıda martılar
kanatları gümüş beyazına boyalı
ümitlerin kumdan kalelerinde
yürekleri hep yalın ayak çocuklar

 

tk

Sana dair

uzun zamandır yoksun
uzun zamandır örtmüyor üzerimi ay ışığın
 yine de özleminden azar azar biriktirdim;
içimdeki şu masmavi denizi...
 

tk

böyledir işte bu aşk dedikleri.

bazen içimdeki mum sönsün

yani ip kopsun, yani karanlığın kapısı açılsın

yani sana çok uzak olayım istiyorum

ama olmuyor...

bazen de üç adımlık yol çok uzak oluyor

gene de git konuş diyor içimdeki mavi ses

gidemiyor, susuyorum

böyledir işte bu aşk dedikleri...

tk

bilsen ne kadar ağır bu kederli İstanbul akşamının yorgun ve karanlık gövdesi oysa yalnızca kuşlar bilirdi seni ne kadar sevdiğimi ah çıkınını gece düşleriyle dolduran tutsak bak gene renklerin fırçasını eline almış zaman...

tk

ah bu zalim dünya

dışarda pırıl pırıl bir nisan güneşi parıldıyor, işten gelmişim. gece çalışmak yoruyor insanı, ama çalışmaktan daha çok insanların basit oluşu yormuştur beni. bir sanatçı türkiye'de sanattan geçimini sağlayamıyorsa ne yapar? bu sorunun cevabı çok uzun tıpkı bir kadına neden aşk beslediğinin cevabı gibi. ah keşke bende o basit insanlar gibi mi olsaydımla bitecek yol ama bitmiyor işte. her şey çok uzakta, yazdan kalma bir gün aslında huzur dene şey, gelip geçici. ve böyle bir yalnızlığın ortasında sen çıkıyorsun karşıma, senle konuşmayı özlüyorum. arasam, arayamıyorum belkide bi hayalin kurgususun içimde, hem  bu saatte uyuyorsundur, seni uykundan uyandırmaya kıyamam.

çocuklar oynaşıyor parkta, henüz okula gitmeyen veletler bunlar, küçüçük şeyler yetiyor gülümsemelerine. bir an gene büyük bir umut doluyor içime, yaşamak ne güzel şey diyorum kendi kendime. her şeye rağmen galiba en çok sevdiğim ay bu nisan, ne güzel yakışır taşıyabilen kadına bu isim değil mi?

bukağısı paslı bi gülüş birikiyor içimde, bi ses şöyle mırıldanıyor bana. "yılkı da yorga yürüryen bi at gibidir aşk" cengiz aymatovun hangi romanından aklımda kalmış bu satırlar anımsamıyorum, önemi de yok zaten. sonra benim çileli mavi tutkum geliyor dağarçığıma, ah diyorum kumda izini bırakıyor martılar gene....

sabiha gökçen ermeni soykırımından arta kalan bi yetimmiş, ve büyük atatürk onu evlat edinip, bi savaşçı olarak yetiştirmiştir. osmanlının enderun mektebi geleneğinin devamı..  bak gene girdik memleket meselelerine, kafa kağıdımda giriş çikış mühürleri belirsiz bi yığın düşünce geziniyor. oysa sadece seni öpmeyi düşlemek istiyorum, kristal bir hece gibi uyumayı göğsüne inmiş iki yıldızın arasında ama gel gör ki olmuyor. içi dışı bi dünya dertle dolu insanın. kurtulabilene aşk olsun bu yeraltından

keşke o peri gelip marin mavi bi kelebek gibi konsa yüreğime, gitmese hiç. çok sevdiğim bi japon haikusu geliyor akılcığıma: kırana bile bağışlarmış kokusunu, diyorum: çiçekli erik dalı.... ah bu zalim dünya

yapayalnız

dönenip toplaşıyor kuşlar dans ediyorlar maviyle sanırsın göklerde miting var oysa aşağıda sen yapayalnızsın ben yapayalnız...

tk