FENER







Göğün fenerini yakıyordu güvertenin ucunda duran denizci
Ben şiir okuyordum
Bir kadın ağlıyordu

Hiç yalan söylemeden yalnızca susarak
O büyük suskunluğun yüzüne ışığı dokuyordu ateşböcükleri
Derinleştikçe an, daha da mavi oluyordu her şey.

Büyük buyruğuyla doğduğunda güneş
Ona dönüyordu yüzünü ayçiçekleri.
Kaç kez yandı kim bilir öpünce gözlerini.


t.kurt

Yorumlar

hayat türküsü dedi ki…
Derinleştikçe an daha da mavi oluyordu herşey....

..........
yüzeysel hayatlar ise mavinin huzurunu hiç bir zaman bilemediler
_zAhİr_ dedi ki…
ne yazsam yetmeyecek!
Nily dedi ki…
ay fenerken hüzünlerde boğulanlar, gün doğmadan yorulurlar.

derim, yine dedim.
işte budur, şiirin bende bıraktığı iz..
yüreğine sağlık...
Adsız dedi ki…
aşktı evrensel olan...

denizci ve fener
kadın ve erkek
ayçiçekleri ve güneş...

aşktı işte tüm yaşanan.

sevgimle kal ateşinsesi.çavbella.

Bu blogdaki popüler yayınlar

geçmiş zaman hikayeleri

BARBAR