Biliyor musun kimi bu kasabanın kirli sahillerinde dolaşıyorum, beni bu kıyılara getiren birikmişlikleriminse neler olduğunu anla artık. Öyle zamanlar oluyor ki her şeyden uzak kalmak istiyor insan, kendinden bile. Ama ne yaparsak yapalım kendimizi bir kandil gibi hep yanık tutmalıyız. Söndün mü her şey anlamını yitiriyor çünkü.
Bir şairi beğenip beğenmemek boş şey, onun dizelerine gömülmek, onun dizelerinde soluk almak güzel olan. Hasretinden prangalar eskitmek, nisan yağmurlarında arınmak, ay günlüğünü tutmak nedenini bilemeden.
Gel hadi seninle rakı içelim, daha anne olmamış, okulunu henüz bitirmemiş ol. Bir martıya rastlayınca bir cümleye takıl kal günlerce. Dünyayı kurtaran bir cümleye… Biliyor musun her şey bir cümleye takılıp kalmakla başlıyor, sonra yaşlanıyor o cümlede senin gibi. Öyle anlamsız bir kuşkuya dönüşüyor ki hayat, öyle ortalarda bir başına kalakalıyorsun
Her zaman bir kuyu kazıyor yaşadıkları insanın içinde de günün birinde bir elin arkadan itelediğine tanık oluyorsun seni o kuyuya. İnandıklarından başka hiç bir servetin olmadığını anlayınca, şiir denen o bilinmez denklemde kaybettiğin o sözcüğü aramaya başlıyorsun yine.
Oysa bulduğun hiç bir şey o dizeye benzemiyor artık, yalnızca sessiz bir yeşillik dokuyor ırmaklar…
ateşinsesi
